انقلاب مردم ایران ربودنی نیست
قیام دیماه در مجموع سه طرف داشت؛ یک طرف شورشگران که صحنه نبرد را در دست داشتند و جان خود را فدای آزادی میکردند. در طرف مقابل، شیخ که بیدریغ خون میریخت.
و طرف دیگر بقایای شاه و بچه شاه که آمده بود حاصل خونها را به سرقت ببرد. با شعار فوق ارتجاعی جاوید شاه که به شیخ در کشتار، دست بازتر میداد. شعاری که شاخص تفرقهاندازی، در خدمت خامنهای و نیروهای سرکوبگر و راهبند قیام است.
اما ما در دهه سوم قرن بیست و یکم هستیم و به قول مسعود رجوی «اگر کسی گمان میکند میتواند انقلاب دموکراتیک نوین ایران را مانند انقلاب مشروطه و انقلاب ضدسلطنتی برباید و در لجه خون اندازد، سخت در اشتباه است».
ما با مقاومتی روبرو هستیم که ۶۰ سال بیوقفه با دو دیکتاتوری شاه و شیخ در نبرد است. با بیش از صدهزار ستاره خونین اما شبکوب و درخشان و راهنما.
اکنون حرکت و راهگشایی کانونهای شورشی و تکثیر آنها در میان جوانان میهن را همه بهچشم میبینند و دشمن به صدزبان به آن اذعان میکند. در قیام دیماه همه دیدند که چگونه فرهنگ رزم و انقلاب، در کوچهها، خیابانها و شهرهای ایران راه میگشود و نیروی سرنگونی میساخت.
به سازنده این راه و رسم درود!
به مسعود درود که رو در روی رژیم ضدبشری آخوندها، ارتش آزادیبخش ملی را برپا کرد، یک جایگزین دموکراتیک شکل داد و راه انقلاب دموکراتیک ایران را بهسوی آزادی و پیروزی گشود.
Comments
Post a Comment