عزیز همه مجاهدین ـ مادر رضایی‌های شهید

آن‌چه در این جنبش اثبات شده، حقانیت و اصالت یک جایگزین دموکراتیک است. این جایگزین، شورای ملی مقاومت است که از چهار دهه پیش مرزهای جبهه خلق را در برابر دیکتاتوری‌ها استوار کرده است. آن‌چه مایه افتخار شد، شکست‌ناپذیری خلق قهرمان ایران است؛ با کاروان بی‌انتهای شهیدان و سربه‌داران‌اش، با ایستادگی زندانیان بی‌شمار و با پایداری مادران بزرگ‌منش و والایش.

در تقدیر از این مادران و پدران فداکار برمی‌خیزیم، همان‌هایی که جگرگوشه‌هایشان شهید شده و پرچم آن‌ها را به دست گرفته‌اند. این خانواده‌ها از مظاهر اصلی قدرت این قیام هستند.

بله، امروز تمام مردم ایران به چنین قهرمانان و مادرانی مباهات می‌کنند؛ از عزیز رضایی، مادر هشت شهید، تا دیگر مادران قهرمان. خوشا به این مقاومت با چنین مادرانی که صف‌اندر‌صف، جلو دیکتاتورها قد علم کرده‌اند و لحظه‌ای درنگ نمی‌کنند. آن‌ها تا آخرین نفس و تا آخرین قطره خون، بر میثاق خود برای رسیدن به آزادی و دموکراسی در ایران پافشاری می‌کنند. درود بر همه آن‌ها!

عزیز همه مجاهدین، مادر رضایی‌های شهید، خودش توسط دژخیمان ساواک شاه شکنجه شد و سه سال در زندان بود و هشت تن از اعضای خانواده‌اش در مبارزه با دو دیکتاتوری به شهادت رسیدند. حالا او در صف طولانی مادرانی تکثیر شده که از داغ و درد فرزندان پاکباخته خود نیروی ایستادگی می‌سازند. از هر کلمه آتشینی که بر زبان می‌آورند، هزاران دختر و پسر دیگر مجذوب راه و رسم شهیدان می‌شوند.

آن‌چه امروز رخ می‌دهد، سیمای خجسته‌ای از جنبشی است که تار و پودش، لطیف‌ترین احساسات بشری، فداکارانه‌ترین رزم‌ها و صادقانه‌ترین آرزوها برای یک ایران آزاد است. زمان آن است که زجر و اندوه توصیف‌ناپذیر این خانواده‌ها و مادرانی که فرزندان خود را بر بالای چوبه‌های دار می‌بینند، به پایان برسد.

چگونه می‌توانیم به این مادران و پدران قهرمان ادای احترام کنیم؟